[]


نامه به مهندس مهدی بازرگان(۱۳۴۷)

مهندس بازرگان

متهم به «بی‌قیدی هنرمندانه»ام!

تاریخ نامه: ۱۳۴۷

 مهندس بازرگان طی نامه‌ای از شریعتی می‌خواهد که در پروژه‌ی تحقیقاتی در باره عاشورا و نیز نشست‌هایی در باره بیعت که قرار بوده است به همت انجمن مهندسین برگزار گردد مشارکت کند . این نامه در سال ۱۳۴۷ در جواب این درخواست نوشته شده‌است.

این نامه برای اولین بار در اسفند ۱۳۷۳، یک ماه پس از مرگ مهندس بازرگان در نشریه ایران فردا به چاپ می‌رسد. از همین رو در هیچ یک از دو مجموعه آثار شریعتی که به نامه‌های او اختصاص دارد چاپ نشده است.( مجموعه آثار ۱ با مخاطبهای آشنا و مجموعه آثار ۳۴ نامه‌ها)

(بیشتر…)


نامه به عبدالعلی بازرگان (۱۳۴۷)

عبدالعلی بازرگان

من «واعظ واعظ‌خانه‌های مدرن»نیستم!

این نامه در سال ۱۳۴۷ خطاب به مهندس عبدالعلی بازرگان نوشته شده است. شریعتی در این نامه درباره دلایل اغاز همکاری خود با حسینیه ارشاد سخن می‌گوید و تردیدهایش را از اینکه به «واعظ واعظ‌خانه‌های مجلل و مدرن» بدل شود در میان می‌گذارد. در این نامه نیز به تحلیلی درباره ضعف وجدان ملی در جامعه ایران می‌پردازد. (بیشتر…)


نامه به دوست (۱۳۵۰)

نامه از علی شریعتی

سقف آسمان بر سرم افتاده

تاریخ: ۱۳۵۰.

این نامه به اوایل سال ۵۰ باز می‌گردد؛اوج فعالیت‌های شریعتی در حسینیه ارشاد. سالی که شریعتی بیشتر از همیشه فعال است و بیشتر از همیشه مورد حمله. به استواری در راهی که می‌رود مباهات می‌کند، اگر چه از تنهایی‌اش در رنج است. خود را دو رگه می‌داند و از اینکه فقط یک رگش را می‌شناسند متاثر است. نسبت به او دچار سوءتفاهم اند و او نمی‌تواند صدایش را درآورد. با متولیان نهادهای فرهنگی جامعه و زمانه خود درگیر است و در عین حال به همه این حوزه‌ها نظر دارد.  

(بیشتر…)


نامه به احسان(۱۳۵۲)

شریعتی و احسان

«تاریخ من، فرهنگ من…»

این نامه که در سال ۱۳۵۲ خطاب به احسان نوشته شده است دومین نامه علی شریعتی به فرزندش است. در این نامه احسان چهارده ساله است و علی شریعتی ۳۹ ساله. در این نام پدر ضمن ابراز خوشحالی از اینکه فرزندش نسبت به جهان فکری او کنجکاوی نشان داده‌است از پروژه فکری خود با او سخن می‌گوید.

(بیشتر…)


نامه‌ به علی‌اصغر حاج‌سیدجوادی ( اسفند ۱۳۵۴)

علی اصغر حاج سید جوادی

«سوگند بر مرکب و به‌قلم و به‌آنچه می‌نویسند»

اسفندماه ۱۳۵۴.
علی‌اصغر حاج‌سیدجوادی در سال ۱۳۵۴ اولین فردی بود که نامه‌ی سرگشاده‌ی انتقادی‌ای خطاب به محمدرضا شاه منتشر کرد و پس از آن تا انقلاب اسلامی مخفیانه زندگی کرد. پخش گسترده این نامه شجاعانه بازتاب فراوانی در میان صفوف اپوزیسیون به دنبال داشت و علی شریعتی در نامه‌ای خطاب به او از وی همچون «حجت زمان» یاد می‌کند.

(بیشتر…)


نامه به محمدرضا حکیمی، وصیت شرعی (۱۳۵۵)

محمد رضا حکیمی

وصیت شرعی

تاریخ: آذر ۱۳۵۵

متن زیر، نامه‌ای است که شریعتی با عنوان “وصیت شرعی” در آذر 1355 خطاب به استاد محمدرضا حکیمی نوشته و شش ماه قبل از مرگش شخصا به دست ایشان رسانده است.

این متن که تا اواسط دهه 80 در اختیار استاد حکیمی قرار داشت و سپس به خانواده سپرده شد موضوع تفسیر، موضع گیری و تنش های بسیاری در میان موافقین و منتقدین شریعتی طی چهل سالی شد که از عمر این متن می گذرد. “تجدید نظر”، “غنی شدن از نظر علمی”، “غلطگیری معنوی”، چه معنایی دارد و اینکه بر اساس چه روشی چنین ضرورتی می تواند محقق شود؟ در فاصله میان تابستان 56 تا پایان سال 57 ، کمیته ای با مدیریت استاد حکیمی و حضور استاد مطهری و بهشتی، برگزار می شود تا چنانچه متن وصیت خواهان آن است به تنظیم و تصحیح آثار شریعتی مشغول شود. به موازات دفتر تنظیم آثار شریعتی در اروپا نیز اقدام به چاپ آثار شریعتی می کند. این کمیته به دنبال مرگ آقا مصطفی خمینی و اوج گیری مبارزات سیاسی علیه نظام شاهنشاهی و چاپ و تکثیر وسیع آثار شریعتی به شکل مخفی عملا منحل می شود و استاد حکیمی عملا فلسفه وجودی چنین کمیته ای را منتفی می داند.

(بیشتر…)


نامه به استاد محمدتقی‌شریعتی( اردیبهشت ۱۳۵۶)

35238_816

استادم، مرادم!

تاریخ: ۱۳۵۶
این نامه آخرین نامهٔ علی شریعتی به پدرش است که قبل از طلوع دوشنبه ۲۶ اردیبهشت ۱۳۵۶ و پیش از خروجِ آخرین‌اش از ایران نوشته است. (بیشتر…)