[]


نامه علی شریعتی خطاب به مهندس مهدی بازرگان(۱۳۴۷)

نامه علی شریعتی خطاب به مهندس مهدی بازرگان

منبع: نشریه ایران فردا، شماره ۱۶ اسفند ۱۳۷۳

تاریخ نامه: ۱۳۴۷

 این نامه در سال ۱۳۴۷ در جواب نامه‌ای به مهندس بازرگان نوشته شده است. مهندس بازرگان طی نامه‌ای از شریعتی می‌خواهد که در پروژه‌ی تحقیقاتی در باره عاشورا و نیز نشست‌هایی در باره بیعت که قرار بوده است به همت انجمن مهندسین برگزار گردد مشارکت کند .

این نامه برای اولین بار در اسفند ۱۳۷۳، یک ماه پس از مرگ مهندس بازرگان در نشریه ایران فردا به چاپ می‌رسد. از همین روی در هیچ یک از دو مجموعه آثار شریعتی که به نامه‌های او اختصاص دارد چاپ نشده است.( مجموعه آثار ۱ با مخاطبهای آشنا و مجموعه آثار ۳۴ نامه‌ها)

(بیشتر…)


نامه به عبدالعلی بازرگان (۱۳۴۷)

نامه به دوست
نامه‌ای که در پی خواهد آمد در مجموعه آثار ۳۴ – نامه‌ها (چاپ جدید) منتشر شده است. (بیشتر…)


سقف آسمان بر سرم افتاده (۱۳۵۰)

417نامه‌ای از علی شریعتی: سقف آسمان بر سرم افتاده
نوشته شده در اوایل سال ۱۳۵۰ شمسی. (بیشتر…)


نامه به احسان(۱۳۵۲)

نامه به فرزند
نامه‌ای که در پی خواهد آمد در مجموعه آثار ۳۴ – نامه‌ها (چاپ جدید) منتشر شده است.

(بیشتر…)


نامه‌ به علی‌اصغر حاج‌سیدجوادی ( اسفند ۱۳۵۴)

نامه به علی اصغر حاج سید جوادی۱نامه‌ی علی شریعتی به علی‌اصغر حاج‌سیدجوادی
اسفندماه ۱۳۵۴.
علی‌اصغر حاج‌سیدجوادی در سال ۱۳۵۴ اولین فردی بود که نامه‌ی سرگشاده‌ی انتقادی‌ای خطاب به محمدرضا شاه منتشر کرد و پس از آن تا انقلاب اسلامی مخفیانه زندگی کرد. علی شریعتی از خواندنِ آن نامه‌ی سرگشاده به وجد آمد و خطاب به او این نامه را نوشت.

 

(بیشتر…)


وصیت شرعی،نامه به محمد رضا حکیمی ( آذر – ۱۳۵۵)

 

وصیت شرعی

متن زیر، نامه ای است که شریعتی با عنوان “وصیت شرعی” در آذر 1355 خطاب به استاد محمدرضا حکیمی نوشته و شش ماه قبل از مرگش شخصا به دست ایشان رسانده است. در این نامه شریعتی باره آثارش می گوید:
 
” کارهای اصلی ام به همان علت همیشه، زندانی زمانه شده و بنابودی تهدید می شود، آنچه هم از من نشر یافته، به دلیل نبودن امکانات و کم بودن فرصت، خام و عجولانه و پرغلط و بد چاپ شده است و تمامی آن را نه به عنوان کارهای علمی، تحقیقی، که فریادهایی از سر درد، نشانه هایی از یک راه ، تکان هایی برای بیداری، ارائه طریق، طرح هایی کلی از یک مکتب، یک دعوت، جهات و ایده ها و بالاخره نوعی بسیج فکری و روحی در جامعه باید تلقی کرد و آن هم در شرایطی تبعیدی، فشار، توطئه، فرصت گذرا و حالتی که هر لحظه اش انتظار فاجعه ای میرفت.
انها همه باید تجدید نظر شود، از نظر علمی غنی شود و خورشت بخورد، غلطگیری معنوی و لفظی و چاپی شود.”
و در ادامه به استاد حکیمی می نویسد:
“اینک، من ، همه این ها را که ثمره عمر من و عشق من است و تمام هستی ام و همه اندوخته ام و میراثم را با این وصیت شرعی ، یکجا به دست شما میسپارم و با آن ها هرکاری که می خواهی بکن.”
این متن که تا اواسط دهه 80 در اختیار استاد حکیمی قرار داشت و سپس به خانواده سپرده شد موضوع تفسیر، موضع گیری و تنش های بسیاری در میان موافقین و منتقدین شریعتی طی چهل سالی شد که از عمر این متن می گذرد. “تجدید نظر”، “غنی شدن از نظر علمی”، “غلطگیری معنوی”، چه معنایی دارد و اینکه بر اساس چه روشی چنین ضرورتی می تواند محقق شود؟ در فاصله میان تابستان 56 تا پایان سال 57 ، کمیته ای با مدیریت استاد حکیمی و حضور استاد مطهری و بهشتی، برگزار می شود تا چنانچه متن وصیت خواهان آن است به تنظیم و تصحیح آثار شریعتی مشغول شود. به موازات دفتر تنظیم آثار شریعتی در اروپا نیز اقدام به چاپ آثار شریعتی می کند. این کمیته به دنبال مرگ آقا مصطفی خمینی و اوج گیری مبارزات سیاسی علیه نظام شاهنشاهی و چاپ و تکثیر وسیع آثار شریعتی به شکل مخفی عملا منحل می شود و استاد حکیمی عملا فلسفه وجودی چنین کمیته ای را منتفی می داند.

(بیشتر…)


نامه به پدر( اردیبهشت ۱۳۵۶)

نامه به پدر
نامه‌ای که در پی خواهد آمد در مجموعه آثار ۱ (با مخاطب‌های آشنا) منتشر شده است. این نامه آخرین نامهٔ علی شریعتی به پدرش است که قبل از طلوع دوشنبه ۲۶ اردیبهشت ۱۳۵۶ و پیش از خروجِ آخرین‌اش از ایران نوشته است. (بیشتر…)