[]

شريعتي بر كشمكشي دروني و تنشي اگزيستانسيل در زندگي و در بسياري از آثارش تاكيد داشته است: تنش ميان عقل و دل؛ احساس و انديشه، ميان دكارت و پاسكال و… اين تنش رد پاي خود را در زندگي اجتماعي و حيات ذهني و عاطفي او نيز گذاشته است. در نامه‌اي به فرزندش احسان از تضاد ميان “جايگاه اجتماعي” و وضعيت انساني” خود سخن مي‌گويد و اينكه علي رغم علاقه‌اش به هنر و ادبيات مجبور شده است جامعه شناسي را همچون رشته تحصيلي ادامه دهد. در دهه ٣٠ يكي از مشغوليت‌هاي او ادبيات و شعر است. اگرچه از اواخر دهه ٣٠ ديگر شعر نمي گويد اما با آغاز تدريس در دانشكده ادبيات مشهد و سپس سخنراني در حسينيه ارشاد اشكال ديگر فعاليت‌هاي هنري را پي مي‌گيرد. به طور مشخص مي‌توان به علاقه شريعتي به تئاتر اشاره كرد. دانشجويان او در دانشكده مشهد ( ايرج صغيري، رضا دانشور و داريوش ارجمند) همگي به ياد مي‌آورند كه شريعتي با چه شعفي اجراي تئاتر ابوذر را در مشهد و سپس در تالار حسينيه ارشاد پي مي‌گرفته است. در ليست پيشنهادي شريعتي براي فعاليت‌هاي ضروري فرهنگي در كتاب “چه بايد كرد “مي‌توان اهميت و جايگاه هنر را ديد.
مهمترين سهم را در آثار شريعتي، ادبيات و شعر بر عهده دارند. او از همان اوايل جواني با دنياي شعر سر و كار دارد. در روزنامه خراسان برخي از اشعارش را به چاپ مي‌رساند، در محافل شعراي جوان خراسان فعال است، در دانشكده ادبيات مشهد نشست‌هاي ادبي برقرار مي‌كند ، درباره شعر مي‌نويسد و ترجمه مي‌كند. “در نقد ادب “، اثر مندور را براي پايان نامه فوق ليسانس ترجمه كرده، “ادبيات چيست ؟”سارتر را بعد از بازگشت از فرانسه در مجله روشنگر به چاپ رسانده است. شريعتي رساله‌هايي كوچك نيز در اين باب نوشته : ” شعر چيست؟”، “مذهب دري است و هنر پنجره‌اي”، “هنر گريزي از آنچه هست”. “هنر در انتظار موعود” نيز نام كنفرانسي است در حسينيه ارشاد. (دفتر شعر و نمونه‌هايي از روزنامه خراسان و چند شعري كه در مجموعه هنر امده است. )


دفترِ اشعارِ شریعتی( ۱۳۲۷ تا ۱۳۳۸)

تصویر کتاب

شریعتی شاعر ( شمع)

اشعار این دفتر در فواصل سال‌های ۱۳۲۷ تا ۱۳۳۸ سروده شده‌اند. در نوشته‌های خصوصی‌اش به این موضوع اشاره می‌کند که وصیت کرده است اشعار این دفتر سوزانده شود و هرگز چاپ نشود به جز اشعاری که در مجموعه‌ی هنر (مجموعه آثار، جلد ۳۲) منتشر شده است.

(بیشتر…)


پوپکم ( شعر ۱۳۳۶)

پوپکم

شعر از دکتر شریعتی سروده شده در تاریخ۱۳۳۶

(بیشتر…)


نمایش سربداران ۱۳۵۱

نمایش سربداران

 

نمایش سربداران به کوشش محمد علی نجفی و تصحیح متن نمایشنامه توسط دکتر شریعتی و نقش آفرینی هاشمی طبا و میر محمود موسوی و…. در پنجم آبان ماه ۱۳۵۱ واقع در زیر زمین حسینیه ارشاد به اجرا در آمد . اما تنها یک شب به نمایش گذاشته و شب دوم حسینیه ارشاد به دستور ساواک بسته شد .

مطالبی که در این صفحه ارایه می‌شود مجموعه‌ای است از خاطرات دست‌اندکاران این نمایش .

سربداران ( خاطرات عبدالله اسفندیاری)   pdf

چند پرده از آشنایی با علی شریعتی و فعالیت در حسینیۀ ارشاد؛ سید مصطفی هاشمی‌طبا pdf

محمدعلی نجفی :شریعتی قیصر و گاو را دوست داشت

 

کتاب هنر در کویر

 

 


نمایشنامه ابوذر ۱۳۴۹و۱۳۵۱

464-530-1389-11-10-13-14-53-DFDC1-150x150نمایشنامه ابوذر

در سال ۱۳۴۹ نمایشنامه‌ای به نام «ابوذر » توسط رضا  دانشور*  برگرفته از کتاب «ابوذر سوسیالیست خدا پرست»  نوشته جودة السحار ترجمه دکتر شریعتی، تنظیم  و با  هنر نمایی ایرج صغیری و کارگردانی داریوش ارجمند در  تالار  رازی دانشکده فردوسی مشهد اجرا شد. این نمایشنامه  که مورد استقبال  مخاطبین  قرار گرفت بود، بعد از دوسال در سال ۱۳۵۱ به در خواست حسینیه ارشاد برای بار دوم  با نام « یک بار دیگر ابوذر »   در تهران به نمایش درآمد.

نمایشنامه«باردیگر ابوذر» توسط دهها هزار نفر دیده شد، از رادیو تلوزیون برای ضبط آن اقدام شد اما با مخالفت دکترشریعتی  از ضبط آن ممانعت به عمل آمد  . تماشاچیان متاثر از  نمایشنامه هر بار با اتمام نمایش به خیابان آمده و شعار سر می‌دادند . عده‌ای که خود را «فداییان اسلام» معرفی کرده بودند در مخالفت با فعالیت‌های هنری حسینیه‌ارشاد  قبل از اجرای نمایش حسینیه ارشاد را تهدید به بمب گذاری کردند  و…. (بیشتر…)